blogspot
အီးယူ ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ Euromosaic type နဲ႔ အုပ္စုေတြ ခြဲတာမွာ ၁၀ အုပ္စုေလာက္ ေတြ႕ရတယ္ ခင္ဗ်။ ၿမိဳ႕ျပ ဆင္ေျခဖံုးမွာ ေနၾကတဲ့ အထက္တန္းလႊာေတြ၊ ေရာေကာ ေသာေကာေတြ၊ ဇိမ္ခံ တိုက္တန္းေတြ၊ ၿမိဳ႕တြင္းေန ဝင္ေငြ နည္းသူေတြ၊ အထပ္ျမင့္ လူမႈ အိမ္ရာမွာ ေနၾကသူေတြ၊ စက္မႈ အသိုင္းအဝိုင္းေတြ၊ အင္အားႀကီး မိသားစုေတြ၊ ဝင္ေငြနည္း မိသားစုေတြ၊ ေက်းလက္ လယ္ယာ သမားေတြနဲ႔ ပင္စင္စားေတြရယ္လုိ႔ ေတြ႕ရတာပါ။
“ငါတို႔ မိသားစုကေတာ့ ေယာကၡမအိမ္ အဖီခ်ေနတဲ့ အုပ္စုထဲ ပါတယ္”
“ဂြဒ္ယီးယား တိုင္ယာနဲ႔ ရာဘာ ကုမၸဏီက Segmentation Strategy ဆိုၿပီး ကမ႓ာ့ ေစ်းကြက္အတြက္ ေစ်းဝယ္အုပ္စုေတြ ခြဲၾကည့္ေတာ့ တစ္မ်ိဳး ေတြ႕ရသဗ်”
“ရာဘာဖိနပ္ ေရာင္းခ်င္လို႔နဲ႔ တူပါသကြာ”
“သူတို႔ကေတာ့ ေျခာက္အုပ္စုေလာက္ ခြဲၾကတယ္။ ၾသဇာတိကၠမရွိ အလႊာ၊ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္တဲ့ ေရွး႐ိုးစြဲအလႊာ၊ တန္ဖိုးႀကီးဝယ္သူ အလႊာ၊ အေရးဆိုသူ အလႊာ၊ ယံုလြယ္သူ အလႊာ၊ ေစ်းေပါလိုက္သူ အလႊာေတြတဲ့ဗ်” “တုိ႔ကေတာ့ ေစ်းေပါ မလိုက္ဘူး။ ခ်ိဳခ်ိဳေခ်ာင္ေခ်ာင္ ႏိႈက္တာကြ”
ေစ်းဝယ္သူေတြထဲမွာ ေစ်းေပါေစ်းေခ်ာင္ လိုက္သူေတြကလည္း အင္တာေနရွင္နယ္ပါပဲ။ ေအာင္ေမာင္း ေယာကၡမႀကီးဆိုရင္ ေစ်းသြားတိုင္း ေနျမင့္မွ သြားတတ္သူပါ။ ေစ်းကြဲခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေစ်းသည္က လက္က်န္ေတြ အိမ္မသယ္ခ်င္တာနဲ႔ ေပါေပါေလာေလာ ေပးပစ္ခဲ့တာ မဟုတ္လား။ ဒါကို ပုဏၰားသိမ္း သိမ္းတယ္ ေခၚသတဲ့။ ေအာင္ေမာင္းတို႔ကိုလည္း ေစ်းကြဲေစာင့္ ဝယ္ဟဲ့လုိ႔ ဘဝ တစ္သက္တာ သင္ခန္းစာ ေပးေနက် ခင္ဗ်။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္ပါရဲ႕။ ေစ်းစည္ခ်ိန္ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္တစ္စည္း တစ္ရာက ေစ်းကြဲခ်ိန္မွာ ႏွစ္စီး တစ္ရာျဖစ္။ ေစ်းေပါ ေစ်းေခ်ာင္ေတြစားၿပီး ေအာင္ေမာင္းတို႔လည္း လူေပါလူေခ်ာင္ေတြ ျဖစ္ၾကရေပါ့ေနာ။
“ဂြဒ္ယီးယား တိုင္ယာနဲ႔ ရာဘာ ကုမၸဏီက Segmentation Strategy ဆိုၿပီး ကမ႓ာ့ ေစ်းကြက္အတြက္ ေစ်းဝယ္အုပ္စုေတြ ခြဲၾကည့္ေတာ့ တစ္မ်ိဳး ေတြ႕ရသဗ်”
“ရာဘာဖိနပ္ ေရာင္းခ်င္လို႔နဲ႔ တူပါသကြာ”
“သူတို႔ကေတာ့ ေျခာက္အုပ္စုေလာက္ ခြဲၾကတယ္။ ၾသဇာတိကၠမရွိ အလႊာ၊ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္တဲ့ ေရွး႐ိုးစြဲအလႊာ၊ တန္ဖိုးႀကီးဝယ္သူ အလႊာ၊ အေရးဆိုသူ အလႊာ၊ ယံုလြယ္သူ အလႊာ၊ ေစ်းေပါလိုက္သူ အလႊာေတြတဲ့ဗ်” “တုိ႔ကေတာ့ ေစ်းေပါ မလိုက္ဘူး။ ခ်ိဳခ်ိဳေခ်ာင္ေခ်ာင္ ႏိႈက္တာကြ”
ေစ်းဝယ္သူေတြထဲမွာ ေစ်းေပါေစ်းေခ်ာင္ လိုက္သူေတြကလည္း အင္တာေနရွင္နယ္ပါပဲ။ ေအာင္ေမာင္း ေယာကၡမႀကီးဆိုရင္ ေစ်းသြားတိုင္း ေနျမင့္မွ သြားတတ္သူပါ။ ေစ်းကြဲခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေစ်းသည္က လက္က်န္ေတြ အိမ္မသယ္ခ်င္တာနဲ႔ ေပါေပါေလာေလာ ေပးပစ္ခဲ့တာ မဟုတ္လား။ ဒါကို ပုဏၰားသိမ္း သိမ္းတယ္ ေခၚသတဲ့။ ေအာင္ေမာင္းတို႔ကိုလည္း ေစ်းကြဲေစာင့္ ဝယ္ဟဲ့လုိ႔ ဘဝ တစ္သက္တာ သင္ခန္းစာ ေပးေနက် ခင္ဗ်။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္ပါရဲ႕။ ေစ်းစည္ခ်ိန္ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္တစ္စည္း တစ္ရာက ေစ်းကြဲခ်ိန္မွာ ႏွစ္စီး တစ္ရာျဖစ္။ ေစ်းေပါ ေစ်းေခ်ာင္ေတြစားၿပီး ေအာင္ေမာင္းတို႔လည္း လူေပါလူေခ်ာင္ေတြ ျဖစ္ၾကရေပါ့ေနာ။
Prestige buyer ေခၚတဲ့ ဂုဏ္ျဒပ္ရွိ ေစ်းဝယ္သူမ်ားက ကုန္အမွတ္တံဆိပ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္က ပထမ၊ လက္လီ ဆံုးျဖတ္ခ်က္က ဒုတိယ ထားသူေတြပါ။ သည္အုပ္စုမွာ ေယာက္်ားသား လႊမ္းမိုး (male dominated) ေစ်းဝယ္က်င့္ ရွိတတ္ၾကတယ္။ အထက္တန္းက်က် အမွတ္တံဆိပ္ေတြမွ ခံတြင္းေတြ႕သူေတြေပါ့။ သတင္း အခ်က္အလက္ သိပ္ရွာတာမ်ိဳး မရွိဘဲ အဓိက ကုန္အမွတ္ တံဆိပ္ေတြဘက္ လမ္းေၾကာင္း ရွာေလ့ရွိၾကတယ္။ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ ေရွးဦးဆန္ဆန္ ေနၾကသူေတြကေတာ့ ကုန္အမွတ္ တံဆိပ္ကို ဒုတိယ ထားသူေတြပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ လက္လီ ေစ်းဝယ္ရာမွာ ကၽြမ္းက်င္ၾကတဲ့ မိန္းမအုပ္စုေတြ ပါတတ္တဲ့ သေဘာလည္း ေတြ႕ရသတဲ့။ လက္လီဆိုင္ ျမဲၾကသူေတြေပါ့။
“လက္လီ ေစ်းဝယ္တဲ့ ေနရာေတာ့ ငါ့မိန္းမ ဘယ္သူမွ မမီဘူး။ ၾကက္သြန္ဝယ္ရင္ ခ်င္းတက္ပါရေအာင္ ႏိႈက္တာ”
တန္ဖိုးႀကီးႀကီး ဝယ္သူေတြကေတာ့ ေစ်းဝယ္ဖို႔ထက္ သတင္း အခ်က္အလက္ကို မ်ားမ်ား ရွာေဖြခ်င္သူေတြ ခင္ဗ်။ ဝယ္တာ မဝယ္တာ အပထားလို႔ သတင္း အခ်က္အလက္ေတာ့ ရေအာင္ ရွာထားမဟဲ့ ဆိုသူေတြေပါ့။
“လက္လီ ေစ်းဝယ္တဲ့ ေနရာေတာ့ ငါ့မိန္းမ ဘယ္သူမွ မမီဘူး။ ၾကက္သြန္ဝယ္ရင္ ခ်င္းတက္ပါရေအာင္ ႏိႈက္တာ”
တန္ဖိုးႀကီးႀကီး ဝယ္သူေတြကေတာ့ ေစ်းဝယ္ဖို႔ထက္ သတင္း အခ်က္အလက္ကို မ်ားမ်ား ရွာေဖြခ်င္သူေတြ ခင္ဗ်။ ဝယ္တာ မဝယ္တာ အပထားလို႔ သတင္း အခ်က္အလက္ေတာ့ ရေအာင္ ရွာထားမဟဲ့ ဆိုသူေတြေပါ့။
“ငါ့ခယ္မေတြလည္း မထူးေပါင္ကြာ။သတင္း အခ်က္အလက္ အရင္ ရွာႏွင့္တာပါ။ ဝယ္ေတာ့မွ ငါ့ကို ပူဆာၾကတာ”
ဘယ္အရာမဆို လူတြင္က်ယ္ လုပ္ခ်င္သူေတြ၊ အေရးဆိုခ်င္ ျပႆနာ ရွာခ်င္သူေတြကလည္း တစ္အုပ္စု ရွိတတ္ပါတယ္။ သည္အုပ္စု ေစ်းဝယ္ရင္ ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ဆံုးျဖတ္တတ္ၾကတယ္။ ဘယ္တံဆိပ္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္း၊ ဘယ္ပစၥည္း ဘယ္ေလာက္ ကမ႓ာေက်ာ္ေက်ာ္ ေစ်းႏႈန္းမႀကိဳက္ရင္ လွည့္မၾကည့္ဘူး ဆိုသူေတြေပါ့။ သည္မွာလည္း ႏွစ္အုပ္စု ကြဲျပန္တယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ ႀကီးၾကတဲ့ လူငယ္အုပ္စု (aspiring young) နဲ႔ သူတကာထက္ သာခ်င္တဲ့ လူႀကီးအုပ္စု (emulating old) ေတြပါ။ ႏွစ္စုစလံုးက သတင္း အခ်က္အလက္ေတာ့ ရွာၾကျပန္သတဲ့။
“ငါလည္း သူတကာထက္ သာခ်င္တဲ့စိတ္ ရွိသကြ။ အရပ္ျပဇာတ္ ကရင္ ဘုရင္လုပ္ရမွ”
တစ္မ်ိဳးကေတာ့ ယံုလြယ္တဲ့ ေဖာက္သည္ေတြ ခင္ဗ်။ Trusting patron ေခၚၾကတယ္။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါး သူေတြလို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ downscale ေတြလို႔လည္း သမုတ္ၾကတယ္။ လက္လီ ဝယ္ရတာကို သဲႀကီးမဲႀကီး ႀကိဳက္ၾကတဲ့ မိန္းမေတြ မ်ားသတဲ့။ က်ီးအုပ္က်သလို တအာအာနဲ႔ ရွိတတ္ၾကေလရဲ႕။
“ငါ့မိန္းမလည္း လက္လီဝယ္တာ သိပ္ႀကိဳက္တယ္။ ထန္းလ်က္ တစ္ပိႆာဝယ္ရင္ တစ္ဆယ္သား ဆယ္ခါ ဝယ္တာကြ။ တစ္ခါဝယ္ရင္ ထန္းလ်က္ သံုးလံုးေလာက္ ပိုရတာကို မက္တာ။ အသံကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ က်ီးၿပိဳသံကြ”
“ေစ်းဝယ္ရင္ သတိထားရမွာ ေတြ႕ရေသးတယ္ ကိုပါေတာရဲ႕။ ဘာသာစကား ျပႆနာ၊ ဘာသာေဗဒ ျပႆနာေတြ ေစ်းသည္နဲ႔ ေစ်းဝယ္ဆိုေပမဲ့ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေတြလည္း ရွိတတ္တယ္”
“ငါကေတာ့ အဂၤလိပ္လို ေျပာဝယ္တာပဲ။ ပစၥည္းကို လက္နဲ႔ျပၿပီး this လို႔ ေျပာလိုက္တာ အဆင္ေျပသကြ”
“ေစ်းဝယ္ရင္ လိုတိုရွင္း ဝါက်ေတြ သံုးတာ ပိုေကာင္းတယ္။ Short and simple ေပါ့ဗ်ာ”
“ေခ်ာင္းဟန္႔လိုက္႐ံုေပါ့ကြာ”
“နာမ္စားထက္ နာမ္ကို ထပ္ကာထပ္ကာ သံုးရသဗ်”
“ၾကက္တူေရြးမွ မဟုတ္ဘဲကြာ”
“ဥပမာ တင္စား ခိုင္းႏိႈင္းတာမ်ားကလည္း ေရွာင္ႏုိင္ရင္ ေကာင္းတယ္”
“ပံုတိုပတ္စနဲ႔ ေျပာမကြာ”
“ပိုင္ဆုိင္ျခင္းျပ ပုဒ္ေတြလည္း ေရွာင္မရတဲ့၊ possessive forms ေတြေပါ့”
“မင္းေျပာပံုဆို ျမန္မာ သဒၵါစာအုပ္ ဖတ္ရမလို ျဖစ္ေနၿပီ”
“ႀကိယာ ဝိေသသနေတြလည္း မေကာင္းျပန္ဘူး။ adverbs ေတြေလ”
“ႀကိယာ ဝိေသသနမွ မသိဘဲနဲ႔၊ သံုးဖို႔ေတာ့ ေဝးေရာ”
“ေယဘုယ် ဆန္တာထက္ အထူးျပေျပာတာက ပိုထိေရာက္တယ္”
“ပါး႐ိုက္လိုက္တာ ပိုမေကာင္းဘူူးလားကြာ” ဝါးတားတား မေျပာရဘူး ကိုပါေတာရဲ႕။ Vague words ေတြကို ေျပာတာ”
“ဝါးတားတား မေျပာေပါင္ကြာ။ ဗလံုးဗေထြး ေျပာတာပါ”
“ႀကိယာႏွစ္ခြ သေဘာပါတဲ့ ဝါက်ေတြေတာ့ ေရွာင္မွ ေကာင္းသတဲ့”
“ငါက သံုးခြေျပာတာ မ်ားတယ္”
အီတလီ လူမ်ိဳးေတြက ေစ်းဝယ္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ထပ္ကာထပ္ကာ ေသခ်ာေအာင္ ေမးတတ္တဲ့ အေလ့ရွိတယ္။ ကုန္ပစၥည္း အသစ္ဆိုရင္ ပိုလို႔ေတာင္ ေမးတတ္ၾကသတဲ့။ ဂ်ာမန္ေတြကေတာ့ ေမးေမးဝယ္ဝယ္ ဝယ္တာမ်ားတယ္။ သူတို႔က ကုန္ပစၥည္းကို စိတ္ႀကိဳက္ ၾကည့္ၿပီးမွ ေမးတာပါ။ ေမးၿပီဆိုရင္ ေရာင္းရဖို႔ ေသခ်ာပါၿပီ။ ဂ်ပန္ေတြကေတာ့ အေနာက္ဆန္ခ်င္တာမ်ားလို႔ ဒိန္ခ်ဥ္ ဝယ္စားတုိင္း မ်က္ႏွာ ႐ံႈ႕ၾကသတဲ့။ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးက “ဟင့္အင္း” လို႔ ျငင္းရမွာ အင္မတန္ အားနာတတ္လို႔ ဇြတ္ထိုးေရာင္းလို႔ ေကာင္းတတ္ပါတယ္။
“ငါ့မိန္းမထက္မ်ား အားနာရဦးမလားကြာ။ ေစ်းသည္က ထိုးေရာင္းလို႔ ဒူးရင္းသီး ကားတစ္စီးတိုက္ ဝယ္လာတာ ရပ္ကြက္ထဲ တစ္အိမ္ ႏွစ္လံုး ေဝတာေတာင္ မကုန္ဘူး”
ေအာင္ေမာင္း
“ငါလည္း သူတကာထက္ သာခ်င္တဲ့စိတ္ ရွိသကြ။ အရပ္ျပဇာတ္ ကရင္ ဘုရင္လုပ္ရမွ”
တစ္မ်ိဳးကေတာ့ ယံုလြယ္တဲ့ ေဖာက္သည္ေတြ ခင္ဗ်။ Trusting patron ေခၚၾကတယ္။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါး သူေတြလို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ downscale ေတြလို႔လည္း သမုတ္ၾကတယ္။ လက္လီ ဝယ္ရတာကို သဲႀကီးမဲႀကီး ႀကိဳက္ၾကတဲ့ မိန္းမေတြ မ်ားသတဲ့။ က်ီးအုပ္က်သလို တအာအာနဲ႔ ရွိတတ္ၾကေလရဲ႕။
“ငါ့မိန္းမလည္း လက္လီဝယ္တာ သိပ္ႀကိဳက္တယ္။ ထန္းလ်က္ တစ္ပိႆာဝယ္ရင္ တစ္ဆယ္သား ဆယ္ခါ ဝယ္တာကြ။ တစ္ခါဝယ္ရင္ ထန္းလ်က္ သံုးလံုးေလာက္ ပိုရတာကို မက္တာ။ အသံကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ က်ီးၿပိဳသံကြ”
“ေစ်းဝယ္ရင္ သတိထားရမွာ ေတြ႕ရေသးတယ္ ကိုပါေတာရဲ႕။ ဘာသာစကား ျပႆနာ၊ ဘာသာေဗဒ ျပႆနာေတြ ေစ်းသည္နဲ႔ ေစ်းဝယ္ဆိုေပမဲ့ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေတြလည္း ရွိတတ္တယ္”
“ငါကေတာ့ အဂၤလိပ္လို ေျပာဝယ္တာပဲ။ ပစၥည္းကို လက္နဲ႔ျပၿပီး this လို႔ ေျပာလိုက္တာ အဆင္ေျပသကြ”
“ေစ်းဝယ္ရင္ လိုတိုရွင္း ဝါက်ေတြ သံုးတာ ပိုေကာင္းတယ္။ Short and simple ေပါ့ဗ်ာ”
“ေခ်ာင္းဟန္႔လိုက္႐ံုေပါ့ကြာ”
“နာမ္စားထက္ နာမ္ကို ထပ္ကာထပ္ကာ သံုးရသဗ်”
“ၾကက္တူေရြးမွ မဟုတ္ဘဲကြာ”
“ဥပမာ တင္စား ခိုင္းႏိႈင္းတာမ်ားကလည္း ေရွာင္ႏုိင္ရင္ ေကာင္းတယ္”
“ပံုတိုပတ္စနဲ႔ ေျပာမကြာ”
“ပိုင္ဆုိင္ျခင္းျပ ပုဒ္ေတြလည္း ေရွာင္မရတဲ့၊ possessive forms ေတြေပါ့”
“မင္းေျပာပံုဆို ျမန္မာ သဒၵါစာအုပ္ ဖတ္ရမလို ျဖစ္ေနၿပီ”
“ႀကိယာ ဝိေသသနေတြလည္း မေကာင္းျပန္ဘူး။ adverbs ေတြေလ”
“ႀကိယာ ဝိေသသနမွ မသိဘဲနဲ႔၊ သံုးဖို႔ေတာ့ ေဝးေရာ”
“ေယဘုယ် ဆန္တာထက္ အထူးျပေျပာတာက ပိုထိေရာက္တယ္”
“ပါး႐ိုက္လိုက္တာ ပိုမေကာင္းဘူူးလားကြာ” ဝါးတားတား မေျပာရဘူး ကိုပါေတာရဲ႕။ Vague words ေတြကို ေျပာတာ”
“ဝါးတားတား မေျပာေပါင္ကြာ။ ဗလံုးဗေထြး ေျပာတာပါ”
“ႀကိယာႏွစ္ခြ သေဘာပါတဲ့ ဝါက်ေတြေတာ့ ေရွာင္မွ ေကာင္းသတဲ့”
“ငါက သံုးခြေျပာတာ မ်ားတယ္”
အီတလီ လူမ်ိဳးေတြက ေစ်းဝယ္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ထပ္ကာထပ္ကာ ေသခ်ာေအာင္ ေမးတတ္တဲ့ အေလ့ရွိတယ္။ ကုန္ပစၥည္း အသစ္ဆိုရင္ ပိုလို႔ေတာင္ ေမးတတ္ၾကသတဲ့။ ဂ်ာမန္ေတြကေတာ့ ေမးေမးဝယ္ဝယ္ ဝယ္တာမ်ားတယ္။ သူတို႔က ကုန္ပစၥည္းကို စိတ္ႀကိဳက္ ၾကည့္ၿပီးမွ ေမးတာပါ။ ေမးၿပီဆိုရင္ ေရာင္းရဖို႔ ေသခ်ာပါၿပီ။ ဂ်ပန္ေတြကေတာ့ အေနာက္ဆန္ခ်င္တာမ်ားလို႔ ဒိန္ခ်ဥ္ ဝယ္စားတုိင္း မ်က္ႏွာ ႐ံႈ႕ၾကသတဲ့။ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးက “ဟင့္အင္း” လို႔ ျငင္းရမွာ အင္မတန္ အားနာတတ္လို႔ ဇြတ္ထိုးေရာင္းလို႔ ေကာင္းတတ္ပါတယ္။
“ငါ့မိန္းမထက္မ်ား အားနာရဦးမလားကြာ။ ေစ်းသည္က ထိုးေရာင္းလို႔ ဒူးရင္းသီး ကားတစ္စီးတိုက္ ဝယ္လာတာ ရပ္ကြက္ထဲ တစ္အိမ္ ႏွစ္လံုး ေဝတာေတာင္ မကုန္ဘူး”
ေအာင္ေမာင္း
Posted in: Buying
0 comments:
Post a Comment